...سنگ فرش که نیستی ولی منو یاد سنک فرش کف دانشگاه می اندازی نمی دانم یاد همه چیز می افتم و تو را فراموش می کنم منو ببخش دست خودم نیست آفتاب که می بینم مثل جوجه ماشینی گوله می شوم تو خودم مدام آرزو می کنم مدام دلتنگ میشم مدام بهونه می کنم که دلم پرطلایی می خواد از حسادت نیست باور کن ولی شاید یه رقابت باشه... نه با تو که با خودم منو ببخش ببخش که وقتی تو پیرهن طلایی می پوشی به  جای اینکه نگاهت کنم چشمهام را می بندم و یاد اشک طلایی دم غروبش می افتم...خوب؟منو ببخش لطفآ چون چند روز پیشها آرزو کردم کاش می شد توی سایم حل بشی منو ببخش که یه روز آفتابی اسم تو را بهش پیشکش کردم... آسمان نه آسمون مهربونم ببخش که همیشه گفتم رنگ آبی بهم نمیاد که همیشه گفتم از خودکار آبی بیزارم که گفتم بستنی آسمون آبی دلمو میزنه که وقتی خواستم بگم خداحافظ گفتم لعنت به هرچی آسمون آبی و آفتابیه...